જ્યારે કોઈ વ્યક્તિ માનસિક સ્વાસ્થ્ય જેવા નાજુક વિષય પર પ્રયોગ કરે છે ત્યારે જોખમ એ છે કે તે નિરાશ અથવા ભયંકર બની શકે છે. પરંતુ દિગ્દર્શક મનોજ શાહની નવીનતમ ઑફર, ADBHUT તેમાંથી કંઈ નથી. વાસ્તવમાં આ સંવેદનશીલ મુદ્દા પર હળવાશથી, છતાં ગંભીરતાથી જોવાની જરૂર છે. અને તેની અસર ખૂબ જ અનુભવાય છે.
આ નાટક, ગુજરાતીમાં એકલ અભિનય (ડંકન મેકમિલનની દરેક તેજસ્વી વસ્તુમાંથી રૂપાંતરિત) એક યુવાન છોકરીની વાર્તા છે જેની માતા હતાશ છે અને વારંવાર આત્મહત્યાનો પ્રયાસ કરે છે. સાત વર્ષની બાળકીના જીવન પર તેની અસર પડે છે અને તે મોટી થતાં તેની સાથે વ્યવહાર કરવાની તેની અસાધારણ રીતો ખરેખર અનન્ય છે (અધભુત). પ્રતિભાશાળી આરજે દેવકી દ્વારા કરવામાં આવેલ, ADHBHUT એક રસપ્રદ અનુભવ છે. દેવકી સ્વાભાવિક છે અને ઘણા દ્રશ્યોમાં ઓવરબોર્ડ જવાની લાલચ છતાં તે નિયંત્રિત પ્રદર્શન આપે છે. સાત વર્ષની બબલી ચીરપી રમવાથી લઈને, તે ટીનેજર અને પછી એક પરિપક્વ યુવતીની ભૂમિકા ભજવવા માટે વિના પ્રયાસે આગળ વધે છે.
આ નાટક પ્રેક્ષકોની સંડોવણીની મદદથી વિના પ્રયાસે વિવિધ માર્ગોમાંથી પસાર થાય છે અને આનો શ્રેય દિગ્દર્શક અને અભિનેતા બંનેને જાય છે. ગીતોની પસંદગી તમને તે સમયે પાછા લઈ જાય છે જ્યારે સંગીત હીરો હતું. દેવકી વિના પ્રયાસે તમને આ ભાવનાત્મક નાટક દ્વારા લઈ જાય છે જે ઉપદેશ વિના ઘણું કહી જાય છે.
રસપ્રદ વાત એ છે કે લીડ જાળવે છે તે ડાયરી જેમાં તે દરેક વસ્તુની નોંધ કરે છે જે સંખ્યાત્મક ક્રમમાં અનન્ય છે જેથી તે તેની માતા સાથે શેર કરી શકે. નાટક તમને સંપૂર્ણ રીતે ખાઈ જાય છે જેથી તમે નોંધ ન કરો કે ત્યાં કોઈ સેટ અથવા નાટકીય લાઇટ નથી.
એક માત્ર ઈચ્છે છે કે પ્રેક્ષકોની ક્રિયાપ્રતિક્રિયા થોડી ઓછી થાય કારણ કે તે અભિનેતા અને વાર્તાની ચપળતા દૂર કરે છે. થોડી નાની ભૂલો થોડી જરૂર છે. તેમજ ઇસ્ત્રી. તારીખોમાં ક્ષતિ છે કારણ કે નાયક 1989 માં સાત વર્ષનો હોવાની વાત કરે છે અને પછી તેણી કહે છે કે તેણી તેના પ્રેમ શ્યામને મળી હતી અને 1990 માં કૉલેજ લાઇબ્રેરીમાં પુસ્તકોની આપ-લે કરી હતી. અને શું પુણેની ફર્ગ્યુસન કૉલેજ ગુજરાતીને વિષય તરીકે પ્રદાન કરે છે? એકને એમ પણ લાગ્યું કે તેણી જે યાદી તૈયાર કરે છે તે દસ લાખ અને તેથી વધુમાં કાપવામાં આવી શકે છે. અલબત્ત, કોઈએ દેવકીને તેની યાદગીરી અને દરેક સૂચિબદ્ધ વસ્તુઓને યાદ કરવા માટે શ્રેય આપવો જોઈએ.
